Густыр Ян Фёдаравіч (1904) - Гісторыя версій

Bahach на 10:08, 14 жніўня 2017

2017-08-14T10:08:40Z

Bahach: /* Біяграфія */

2017-08-14T09:43:39Z

‎Біяграфія

Bahach на 09:39, 14 жніўня 2017

2017-08-14T09:39:16Z

Bahach на 09:30, 14 жніўня 2017

2017-08-14T09:30:12Z

Bahach на 09:25, 14 жніўня 2017

2017-08-14T09:25:49Z

Bahach на 21:44, 13 жніўня 2017

2017-08-13T21:44:23Z

Bahach на 21:42, 13 жніўня 2017

2017-08-13T21:42:25Z

Bahach: /* Біяграфія */

2017-08-13T21:38:04Z

‎Біяграфія

OL Robot: рэабілітуе орган; загнаўшы орган

2017-04-28T15:22:53Z

рэабілітуе орган; загнаўшы орган

OL Robot: Рэгламентныя тэхабслугоўванне.

2017-04-17T10:58:19Z

Рэгламентныя тэхабслугоўванне.

@@ Радок 27: / Радок 27: @@
 [[Катэгорыя:Віртуальны музей савецкіх рэпрэсій у Беларусі]]
 [[Катэгорыя:Справа "Беларускі нацыянальны цэнтр"]]
 ==Біяграфія==

@@ Радок 37: / Радок 37: @@
 Аднойчы на камсамольскім сходзе Ян пазнаёміўся са студэнткай юрыдычнага факультэта БДУ, Любоўю Ігнацьеўнай Міклашэвіч, якая ў 1927 годзе стала яго жонкай. У сям’і нарадзілася трое дзяцей: Расціслаў (1928 г.н.), Радаслава (1930 г.н.) і Любамір (1933 г.н.). Сям’я жыла ў Мінску ва ўласнай кватэры па адрасе вул. Маскоўская, 8 (будынак захаваўся дагэтуль).
+[[File:Hustyr Jan 3.jpg|400px|thumb]]
 Напачатку 1930-х гадоў Ян Фёдаравіч працаваў у Народным Камісарыяце замежных справаў, выконваў абавязкі ўпаўнаважанага Народным Камісарыятам замежных справаў СССР пры ўрадзе БССР. Акрамя іншага, займаўся абменам беларусаў, арыштаваных у Заходняй Беларусі і прыязных савецкай уладзе, на белапалякаў. Абмен адбываўся каля г. Маладзечна, а ўжо потым, пры дапамозе арганізацыі «Чырвоны Крыж», для ўз’яднання сям’і перавозілі ў БССР блізкіх сваякоў абмянянага. Ян з жонкай Любоўю дапамагалі гэтым сем’ям здабываць жытло, працу. Таксама Ян Фёдаравіч працаваў у Беларускай акадэміі навук.
@@ Радок 43: / Радок 43: @@
 Пасля арышту Яна, яго жонку і дзяцей выселілі з уласнай хаты. Пакуль вялося следства, Любові Ігнацьеўне было дазволена сустрэцца з мужам. Туды яна прыйшла з малодшым сынам Любамірам, якому было тады ўсяго 3 месяцы. Падчас сустрэчы атрымалася схаваць у пялюшках сына ліст, прызначаны для Іосіфа Сталіна. Будучы ўпэўненай у невіноўнасці мужа, Любоў паехала ў Маскву прасіць яго вызвалення. Але плёну гэта не дала – да Сталіна яе так і не пусцілі, а паабяцалі толькі “разабрацца, як усё было”.
+[[File:Hustyr Jan 2.jpg|400px|thumb]]
 Па вяртанні з Масквы Любоў была папярэджана, што неўзабаве яе павінны выслаць на Поўнач як члена сям’і ворага народа. Таму яна распрадала за ноч свае рэчы, дзяцей пакінула сёстрам і з’ехала ў Варонеж. Там даволі проста ўладкавалася на працу народным суддзём.

@@ Радок 2: / Радок 2: @@
 |фотаздымак=Hustyr Jan.jpg
 |імя па-руску=Густырь Ян Федорович
-|дата нараджэння=1904
+|дата нараджэння=31.10.1904
-|месца нараджэння=Гарадзенская губ., Слонімскі павет, м. Ружаны
+|месца нараджэння=Гарадзенская губ., Слонімскі павет (Брэсцкая вобл., Пружанскі раён), мяст. Ружаны
 |пол=мужчына
 |нацыянальнасць=беларус
 |сацыяльнае паходжанне=сялянскае
 |адукацыя=вышэйшая
-|прафесія / месца працы=навуковы работнік Беларускай акадэміі навук
+|прафесія / месца працы=навуковы супрацоўнік Беларускай акадэміі навук; в.а. упаўнаважанага Народным Камісарыятам замежных справаў СССР пры ўрадзе БССР
 |месца пражывання=БССР, г. Мінск, вул. Маскоўская, д. 8, кв. 1
 |дата расстрэлу=17.05.1934

@@ Радок 24: / Радок 24: @@
 [[Катэгорыя:Картатэка Сталіна (Радыё Свабода)]]
 [[Катэгорыя:Фотаздымкі]]
 ==Біяграфія==

@@ Радок 1: / Радок 1: @@
 {{Шаблон:Фармуляр
-|фотаздымак=Густыр Ян.jpg
+|фотаздымак=Hustyr Jan.jpg
 |імя па-руску=Густырь Ян Федорович
 |дата нараджэння=1904

@@ Радок 1: / Радок 1: @@
 {{Шаблон:Фармуляр
-|кім рэабілітаваны 1=вайсковым трыбуналам БВА
+|імя па-руску=Густырь Ян Федорович
-|адукацыя=выш. адук.
+|дата нараджэння=1904
 |дата расстрэлу=17.05.1934
-|месца нараджэння=у м. Ружаны Слонімскага павету Гарадзенскай губ.
+|архіўная справа=КДБ РБ 10182-с
-|нацыянальнасць=беларус
+|крыніцы дадзеных=[http://www.svaboda.org/a/24812245.html Картатэка Сталіна (Радыё Свабода)]
 |дата арышту 1=29.10.1933
 |дата рэабілітацыі 1=18.04.1956
-|крыніцы дадзеных=[http://www.svaboda.org/a/24812245.html Картатэка Сталіна (Радыё Свабода)]
+|кім рэабілітаваны 1=Вайсковы трыбунал Беларускай вайсковай акругі
 }}

← Папярэдн. версія		Версія ад 21:38, 13 жніўня 2017
Радок 19:		Радок 19:
	==Біяграфія==		==Біяграфія==

−	~~ГУСТЫР Ян Фёдаравіч, нар.~~ 1904 ~~у м~~. Ружаны ~~Слонімскага павету Гарадзенскай губ~~., ~~беларус~~, ~~зь сялян~~, ~~выш~~. ~~адук~~., ~~навук~~. ~~работнік БАН~~. ~~Жыў~~: ~~Менск~~, вул. Маскоўская 8/1. ~~У 1919~~-~~1920~~ у ~~РККА~~. ~~Арыштаваны 33~~.10.29. ~~Асуджаны 34~~.01.09 як ~~кіраўнік к/p арг~~-~~цыі БНЦ паводле арт~~. 58-4,6,11 КК РСФСР да ~~ВМП. Расстраляны 34~~.05.17. ~~56.04~~.18 справа пераглядалася вайсковым трыбуналам ~~БВА.~~ 16.08.1956 ~~паст~~. ~~КГБ~~ БССР ~~справа спыненая~~. ~~Сям’я~~ у ~~1934 выслана з~~ Беларусі~~. КГБ РБ 10182-с~~	+	Нарадзіўся 31 кастрычніка 1904 г. ў сялянскай сям’і ў мястэчку Ружаны. У сям’і было яшчэ двое старэйшых дзяцей: Праскоўя (1894 г.н.) і Мікалай (1897 г.н.).
		+
		+	Падчас грамадзянскай вайны, у 1919-1920 гг. служыў у Дзявятай чырвонай арміі, быў разведчыкам. Паколькі вайсковая служба адбывалася пераважна на Доне, выхад рамана Міхаіла Шолахава «Ціхі Дон» моцна ўзрушыў Яна і ён пераклаў раман на беларускую мову. На жаль, па-беларуску «Ціхі Дон» быў надрукаваны без пазначэння перакладчыка, бо Ян Фёдаравіч ужо быў на той момант арыштаваны.
		+
		+	Пасля вайны разам са старэйшым братам Мікалаем Ян апынуўся ў Тбілісі, дзе скончыў працоўны факультэт, а ў 1923 годзе быў запрошаны на камсамольскую працу ў Мінск.
		+
		+	Аднойчы на камсамольскім сходзе Ян пазнаёміўся са студэнткай юрыдычнага факультэта БДУ, Любоўю Ігнацьеўнай Міклашэвіч, якая ў 1927 годзе стала яго жонкай. У сям’і нарадзілася трое дзяцей: Расціслаў (1928 г.н.), Радаслава (1930 г.н.) і Любамір (1933 г.н.). Сям’я жыла ў Мінску ва ўласнай кватэры па адрасе вул. Маскоўская, 8 (будынак захаваўся дагэтуль).
		+
		+	Напачатку 1930-х гадоў Ян Фёдаравіч працаваў у Народным Камісарыяце замежных справаў, выконваў абавязкі ўпаўнаважанага Народным Камісарыятам замежных справаў СССР пры ўрадзе БССР. Акрамя іншага, займаўся абменам беларусаў, арыштаваных у Заходняй Беларусі і прыязных савецкай уладзе, на белапалякаў. Абмен адбываўся каля г. Маладзечна, а ўжо потым, пры дапамозе арганізацыі «Чырвоны Крыж», для ўз’яднання сям’і перавозілі ў БССР блізкіх сваякоў абмянянага. Ян з жонкай Любоўю дапамагалі гэтым сем’ям здабываць жытло, працу. Таксама Ян Фёдаравіч працаваў у Беларускай акадэміі навук.
		+
		+	29 кастрычніка 1933 г. Ян Фёдаравіч быў арыштаваны па справе Беларускага Нацыянальнага Цэнтра. Падобная доля напаткала і шмат каго з абмяняных Янам беларусаў.
		+
		+	Пасля арышту Яна, яго жонку і дзяцей выселілі з уласнай хаты. Пакуль вялося следства, Любові Ігнацьеўне было дазволена сустрэцца з мужам. Туды яна прыйшла з малодшым сынам Любамірам, якому было тады ўсяго 3 месяцы. Падчас сустрэчы атрымалася схаваць у пялюшках сына ліст, прызначаны для Іосіфа Сталіна. Будучы ўпэўненай у невіноўнасці мужа, Любоў паехала ў Маскву прасіць яго вызвалення. Але плёну гэта не дала – да Сталіна яе так і не пусцілі, а паабяцалі толькі “разабрацца, як усё было”.
		+
		+	Па вяртанні з Масквы Любоў была папярэджана, што неўзабаве яе павінны выслаць на Поўнач як члена сям’і ворага народа. Таму яна распрадала за ноч свае рэчы, дзяцей пакінула сёстрам і з’ехала ў Варонеж. Там даволі проста ўладкавалася на працу народным суддзём.
		+
		+	Але ў 1936 годзе, яе ўсё-адно арыштавалі. Год вялі следства, дапытвалі. У рэшце рэшт вызвалілі, але знайсці сталую працу яна ўжо не магла. Безумоўна, сям’я ў гэты час жыла вельмі бедна, грошай не хапала на ежу. Зняць кляймо “жонкі ворага народа” і дамагчыся нармальнага стаўлення да сябе атрымалася толькі напрыканцы Другой сусветнай вайны і толькі дзякуючы таму, што ні яна, ні яе дзеці не засталіся ў акупаваным немцамі Варонежы.
		+
		+	Лёс Яна Фёдаравіча быў доўгі час невядомы. Пасля вайны сваякам было паведамлена, што ён памёр ад кровазліцця ў мозг 7 лістапада 1941 года. Але дакументы ў архівах КДБ сведчаць іншае – Ян Фёдаравіч Густыр быў асуджаны 9 студзеня 1934 года як кіраўнік контррэвалюцыйнай арганізацыі «Беларускі Нацыянальны Цэнтр» па артыкуле 58, пункты 4, 6, 11 крымінальнага кодэкса РСФСР да вышэйшай меры пакарання і расстраляны 17.05.1934 (справа КДБ РБ 10182-с).
		+
		+	18 красавіка 1956 г. справа Яна Фёдаравіча Густыра пераглядалася вайсковым трыбуналам Беларускай Вайсковай Акругі і ён быў рэабілітаваны, 16.08.1956 г. прынята пастанаўленне КДБ БССР пра спыненне справы.
		+
		+	Першакрыніца: [http://represii.net/fates/gustyr_jan Віртуальны музей савецкіх рэпрэсій у Беларусі]