Славін Ілля Венедыктавіч (1883) - Гісторыя версій

Bahach на 22:06, 31 ліпеня 2018

2018-07-31T22:06:50Z

Bahach на 22:01, 31 ліпеня 2018

2018-07-31T22:01:09Z

Bahach: /* Біяграфія */

2018-07-31T21:59:09Z

‎Біяграфія

Bahach: /* Біяграфія */

2018-07-31T21:45:39Z

‎Біяграфія

Bahach на 16:41, 20 ліпеня 2018

2018-07-20T16:41:51Z

Bahach: Новая старонка: '{{Шаблон:Фармуляр |фотаздымак=Славін Ілля.jpg |імя па-руску=Славин Илья Венедиктович |дата н...'

2018-06-20T07:52:48Z

Новая старонка: '{{Шаблон:Фармуляр |фотаздымак=Славін Ілля.jpg |імя па-руску=Славин Илья Венедиктович |дата н...'

Новая старонка

{{Шаблон:Фармуляр
|фотаздымак=Славін Ілля.jpg
|імя па-руску=Славин Илья Венедиктович
|дата нараджэння=1883
|месца нараджэння=Магілёўская губ., мяст. Ціхінічы
|пол=мужчына
|нацыянальнасць=габрэй
|адукацыя=вышэйшая
|прафесія / месца працы=прафесар Ленінградскага юрыдычнага інстытута
|месца пражывання=РСФСР, г. Ленінград, бульв. Прафсаюзаў, д. 6, кв. 19
|партыйнасць=Член УсеКП(б) (1920-1937)
|дата расстрэлу=20.02.1938
|месца смерці=РСФСР, г. Ленінград
|крыніцы дадзеных=Адкрыты спіс
|дата арышту 1=04.11.1937
|дата асуджэння 1=20.02.1938
|кім асуджаны 1=Выездная сесія Вайсковай калегіі Вярхоўнага суда СССР у г. Ленінградзе
|прысуд 1=ВМП
}}

[[Катэгорыя:Фотаздымкі]]
[[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]

==Біяграфія==

@@ Радок 27: / Радок 27: @@
 ==Біяграфія==
 Ілля Венедыктавіч Славін нарадзіўся ў 1883 годзе ў мястэчку Ціхінічы Рагачоўскага павета Магілёўскай губерніі ў беднай габрэйскай сям'і. Бацькі марылі даць сваім дзецям адукацыю, каб тыя маглі вырвацца з "межаў аседласці". З маленькім Іллём займаліся дома, у 11 гадоў ён паступіў у павятовую вучэльню, потым - на працу ў аптэку, пасля гэтага пераехаў у Харкаў і быў прыняты вольным слухачом у мясцовы ўніверсітэт з умовай здачы экзаменаў за курс гімназіі экстэрнам.
@@ Радок 32: / Радок 33: @@
 З пачаткам Першай сусветнай вайны Славін быў запрошаны ў Петраград працаваць у юрыдычным аддзеле Яўрэйскай акраіннай кансультацыі па аказанню дапамогі ахвярам вайны. Пасля рэвалюцыі на непрацяглы час вярнуўся ў Магілёў, дзе стаў старшынём губернскага суда.
+[[File:Славін Ілля 3.jpg|300px|thumb|Ілля Славін з дзецьмі, Масква, 1927 г.]]
 З 1921 года Ілля Славін з жонкай Эсфір і старэйшым сынам пераехалі ў Маскву, дзе ён удзельнічаў над стварэннем першага крымінальнага кодэкса РСФСР. Тады ж ён уступіў у партыю. У 1921 годзе ў сям'і Славіных нарадзілся дачка Іда. У 1920-я гады Ілля Славін вёў актыўную навуковую і выкладчыцкую працу, у 1923 годзе арганізаваў Вышэйшыя юрыдычныя курсы для судовых работнікаў, вёў курсы па савецкім праве ў вучэбных установах Камінтэрна, публікаваўся ў юрыдычных часопісах, быў навуковым супрацоўнікам Інстытута савецкага права.
@@ Радок 48: / Радок 49: @@
 красавіка 1938 года арыштавалі [[Славіна Эсфір Ісаакаўна (1885)|Эсфір Славіну]]. Шаснаццацігадовая Іда адна працягвала стаяць у чэргах да вакенца на Шпалернай 25:
 “Вось я працягваю грошы. “Славін Ілля Венедыктавіч?”, - перапытаў таўсцяк і тлуста засмяяўся. І я пабачыла зразумелы без перакладу жэст уздзёргвання пятлі вакол шыі. Я не вымавіла ні гуку, але рухнула, страціўшы прытомнасць, тут жа, каля вакенца, парушыўшы мерны рух чаргі. Таўсцяк высунуўся ў вакенца і пракрычаў: “Ды гэта не Ілля Венедыктавіч, а Ілля Ізраілевіч! Гэта іншы Славін. А твайму бацьку далі 10 гадоў без права перапіскі”. Але ўсё гэта мне ўжо распавядалі жанчыны з чаргі, якія паднялі мяне, вывелі на вуліцу, прывялі ў прытомнасць. Як хацелася верыць у міражы, падманвацца! Але ж гэты тлусты энкэвэдэшнік, не ведаю чаму, казаў мне тады праўду!”.
+[[File:Славін Ілля 4.jpg|300px|thumb|Будынак, у якім пражывала сям'я Славіных да арышту]]
 Адбылося гэта роўна праз два месяца пасля расстрэла Іллі Венедыктавіча. Ілля Славін быў прыгавораны да расстрэла Вайсковай калегіяй Вярхоўнага суда СССР і расстраляны ў той жа дзень 20 лютага 1938. Праз 17 гадоў, у 1955 годзе, ён быў рэабілітаваны тым жа ворганам, што вынес яму смяротны прысуд. Пасля арышту маці, Іда хлапатала за абодвух бацькоў, пісала запыты, заявы, была на прыёме ў Калініна. Жыла Іда спачатку ў кватэры класнага кіраўніка, потым, па тыдні, у розных сем’ях аднакласнікаў (па просьбе дырэктара школы). У 1939 годзе паступіла ў педагагічны інстытут ім. Герцэна на літаратурны факультэт, была эвакуяваная ў Краснаярскі край, а затым у Новасібірск, дзе сустрэлася з вызваленай з лагера маці. Школьны педагог Эсфір Ісаакаўна Славіна правяла ў Карлагу восем гадоў.

@@ Радок 46: / Радок 46: @@
 "... Амаль трагікамічная сцэна. Бейгель (аператыўнік НКУС) патрабуе, каб я прынесла свой падручнік 9 класа па нямецкай мове. Затым, акцёрствуючы (відавочна, гэта паўтараецца ў розных хатах, дзе ёсць дзеці майго ўзроста), Бейгель адшуквае ў канцы падручніка артыкул Карла Радэка. Да таго часу Радэк ужо быў арыштаваны, але яшчэ не асуджаны і ў “ворагах народа” у друку не праходзіць (прысуд Карлу Радэку вынесены 30 студзеня 1937 года). Эфектным жэстам Бейгель вырывае гэтую старонку з падручніка, падпальвае яе і вяшчае голасам благароднага героя: “Кажы дзякуй, што рэчавы доказ знішчаны, і цябе разам з бацькам не забіраю”. Я пепрапужана і разгублена маўчу. Затое бацька ўпершыню парушыў маўчыню, вымаўляе каротка: “Дзякуй” (няўжо паверыў фарсу і ўявіў, што пагроза рэальная?)”.
-красавіка 1938 года арыштавалі Эсфір Славіну, 16-гадовая Іда адна працягвала стаяць у чэргах да вакенца на Шпалернай 25:
+красавіка 1938 года арыштавалі [[Славіна Эсфір Ісаакаўна (1885)|Эсфір Славіну]]. Шаснаццацігадовая Іда адна працягвала стаяць у чэргах да вакенца на Шпалернай 25:
 “Вось я працягваю грошы. “Славін Ілля Венедыктавіч?”, - перапытаў таўсцяк і тлуста засмяяўся. І я пабачыла зразумелы без перакладу жэст уздзёргвання пятлі вакол шыі. Я не вымавіла ні гуку, але рухнула, страціўшы прытомнасць, тут жа, каля вакенца, парушыўшы мерны рух чаргі. Таўсцяк высунуўся ў вакенца і пракрычаў: “Ды гэта не Ілля Венедыктавіч, а Ілля Ізраілевіч! Гэта іншы Славін. А твайму бацьку далі 10 гадоў без права перапіскі”. Але ўсё гэта мне ўжо распавядалі жанчыны з чаргі, якія паднялі мяне, вывелі на вуліцу, прывялі ў прытомнасць. Як хацелася верыць у міражы, падманвацца! Але ж гэты тлусты энкэвэдэшнік, не ведаю чаму, казаў мне тады праўду!”.

@@ Радок 33: / Радок 33: @@
 З пачаткам Першай сусветнай вайны Славін быў запрошаны ў Петраград працаваць у юрыдычным аддзеле Яўрэйскай акраіннай кансультацыі па аказанню дапамогі ахвярам вайны. Пасля рэвалюцыі на непрацяглы час вярнуўся ў Магілёў, дзе стаў старшынём губернскага суда.
-З 1921 года Ілля Славін з жонкай Эсфір і старэйшым сынам пераехалі ў Маскву, дзе ён Славін удзельнічаў над стварэннем першага крымінальнага кодэкса РСФСР, Тады ж ён уступіў у партыю. У 1921 годзе ў сям'і Славіных нарадзілся дачка Іда. У 1920-я гады Ілля Славін вёў актыўную навуковую і выкладчыцкую працу, у 1923 годзе арганізаваў Вышэйшыя юрыдычныя курсы для судовых работнікаў, вёў курсы па савецкім праве ў вучэбных установах Камінтэрна, публікаваўся ў юрыдычных часопісах, быў навуковым супрацоўнікам Інстытута савецкага права.
+З 1921 года Ілля Славін з жонкай Эсфір і старэйшым сынам пераехалі ў Маскву, дзе ён удзельнічаў над стварэннем першага крымінальнага кодэкса РСФСР. Тады ж ён уступіў у партыю. У 1921 годзе ў сям'і Славіных нарадзілся дачка Іда. У 1920-я гады Ілля Славін вёў актыўную навуковую і выкладчыцкую працу, у 1923 годзе арганізаваў Вышэйшыя юрыдычныя курсы для судовых работнікаў, вёў курсы па савецкім праве ў вучэбных установах Камінтэрна, публікаваўся ў юрыдычных часопісах, быў навуковым супрацоўнікам Інстытута савецкага права.
 Летам 1929 года Славін быў пераведзены ў Ленінградскі інстытут савецкага будаўніцтва і права. Жыў у Ленінградзе ў Доме Саветаў (гатэль "Асторыя"), а ў канцы 1930 года пераехаў з сям'ёй у дом №6 на бульвары Прафсаюзаў.
-З 1930 года Славін - прафесар Камуністычнай акадэміі. У 1933 годзе ён атрымаў для даследавання тэму навуковай працы "Перарабленне свядомасці вязняў лагераў АДПУ". Неадначасова ездзіў у камандырооўкі беламора-балтыйскі канал, канал Масква-Волга, на Калыму. Тэрміны здачы працы пераносіліся, таму яна так і не была напісана. У 1936 годзе пасля роспуску Камуністычнай акадэміі Славіну, як і некаторым іншым яе супрацоўнікам, была прызначана ступень кандыдата навук без абароны дысертацыі, захавана званне прафесара, ён быў прыняты ў штат новага Інстытута дзяржавы і права АН СССР, У верасні 1937 года Ленінградскае аддзяленне інстытута было зачынена, амаль усе супрацоўнікі арыштаваныя.
+З 1930 года Славін - прафесар Камуністычнай акадэміі. У 1933 годзе ён атрымаў для даследавання тэму навуковай працы "Перарабленне свядомасці вязняў лагераў АДПУ". Неаднаразова ездзіў у камандыроўкі на беламора-балтыйскі канал, канал Масква-Волга, на Калыму. Тэрміны здачы працы пераносіліся, таму яна так і не была напісана. Пасля роспуску Камуністычнай акадэміі ў 1936 годзе Славіну, як і некаторым іншым яе супрацоўнікам, была прызначана ступень кандыдата навук без абароны дысертацыі, захавана званне прафесара, ён быў прыняты ў штат новага Інстытута дзяржавы і права АН СССР. У верасні 1937 года Ленінградскае аддзяленне інстытута было зачынена, амаль усе супрацоўнікі арыштаваныя.
-Іда Іллінічна Славіна ўзгадвае пра гэтыя дні: "А тады, дзевяцікласніца, я не заўважала згушчвання хмараш. Ужо былі арыштаваныя ўсе яго таварышы па акадэмічным Інстытуце дзяржавы і права. Бацька застаўся на волі адзін. Ленінградскае аддзяленне інстытута было зачынена. Ужо ў вучэбным інстытуце не засталося нікога з кіраўніцтва. Ужо прайшоў партыйны сход, на якім выключалі з партыі яго калег, а ён, адзіны, не выступіў з выкрываннем, а, наадварот, горка сказаў: "Я адчуваю сябе палітычным банкротам".
+Іда Іллінічна Славіна ўзгадвае пра гэтыя дні: "А тады, дзевяцікласніца, я не заўважала згушчэння хмараў. Ужо былі арыштаваныя ўсе яго таварышы па акадэмічным Інстытуце дзяржавы і права. Бацька застаўся на волі адзін. Ленінградскае аддзяленне інстытута было зачынена. Ужо ў вучэбным інстытуце не засталося нікога з кіраўніцтва. Ужо прайшоў партыйны сход, на якім выключалі з партыі яго калег, а ён, адзіны, не выступіў з выкрываннем, а, наадварот, горка сказаў: "Я адчуваю сябе палітычным банкротам".
 Ілля Венедыктавіч Славін быў арыштаваны ў ноч з 4 на 5 лістапада 1937 года. Напярэдадні яго выклікалі ў гаркам, дзе прапанавалі заняць пасаду дырэктара Юрыдычнага інстытута замест арыштаванага Ундрэвіча. Па ўспамінах Іды Іллінічны "бацька цалкам спакойны, павесялеўшы, вярнуўся дамой: "Мяне не возьмуць"". 4 лістапада Славіны адзначалі 16-годдзе Іды, Ілля Венедыктавіч быў неверагодна вясёлы, будаваў планы на лета.
 Іда Іллінічна піша пра арышт і вобшук:
-"... Амаль трагікамічная сцэна. Бейгель (аператыўнік НКУС) патрабуе, каб я прынесла свой падручнік 9 класа па нямецкай мове. Затым, акцёрствуючы (відавочна, гэта паўтараецца ў розных дамах, дзе ёсць дзеці майго ўзроста), Бейгель адшуквае ў канцы падручніка артыкул Карла Радэка. Да таго часу Радэк ужо быў арыштаваны, але яшчэ не асуджаны і ў “ворагах народа” у друку не праходзіць (прысуд Карлу Радэку вынесены 30 студзеня 1937 года). Эфектным жэстам Бейгель вырывае гэтую старонку з падручніка, падпальвае яе і вяшчае голасам благароднага героя: “Кажы дзякуй, што рэчавы доказ знішчаны, і цябе разам з татам не забіраю”. Я пепрапужана і разгублена маўчу. Затое бацька, упершыню парушыў маўчыню, вымаўляе каротка: “Дзякуй” (няўжо паверыў фарсу і ўявіў, што пагроза рэальная?)”.
+"... Амаль трагікамічная сцэна. Бейгель (аператыўнік НКУС) патрабуе, каб я прынесла свой падручнік 9 класа па нямецкай мове. Затым, акцёрствуючы (відавочна, гэта паўтараецца ў розных хатах, дзе ёсць дзеці майго ўзроста), Бейгель адшуквае ў канцы падручніка артыкул Карла Радэка. Да таго часу Радэк ужо быў арыштаваны, але яшчэ не асуджаны і ў “ворагах народа” у друку не праходзіць (прысуд Карлу Радэку вынесены 30 студзеня 1937 года). Эфектным жэстам Бейгель вырывае гэтую старонку з падручніка, падпальвае яе і вяшчае голасам благароднага героя: “Кажы дзякуй, што рэчавы доказ знішчаны, і цябе разам з бацькам не забіраю”. Я пепрапужана і разгублена маўчу. Затое бацька ўпершыню парушыў маўчыню, вымаўляе каротка: “Дзякуй” (няўжо паверыў фарсу і ўявіў, што пагроза рэальная?)”.
 красавіка 1938 года арыштавалі Эсфір Славіну, 16-гадовая Іда адна працягвала стаяць у чэргах да вакенца на Шпалернай 25:
-“Вось я працягваю грошы. “Славін Ілля Венедыктавіч?”, - перапытаў таўсцяк і тлуста засмяяўся. І я пабачыла зразумелы без перакладу жэст уздзёргвання пятлі вакол шыі. Я не вымавіла ні гуку, але рухнула, страціўшы прытомнасць, тут жа, каля вакенца, парушыўшы мерны рух чаргі. Таўсцяк высунуўся ў вакенца і пракрычаў: “Ды гэта не Ілля Венедыктавіч, а Ілля Ізраілевіч! Гэта іншы Славін. А твайму бацьку далі 10 гадоў без права перапіскі”. Але усё гэта мен ўжо распавядалі жанчыны з чаргі, якія паднялі мяне, вывелі на вуліцу, прывялі ў прытомнасць. Як хацелася верыць у міражы, падманвацца! Але ж гэты тлусты энкэвэдэшнік, не ведаю чаму. Сказаў мне тады праўду!”.
+“Вось я працягваю грошы. “Славін Ілля Венедыктавіч?”, - перапытаў таўсцяк і тлуста засмяяўся. І я пабачыла зразумелы без перакладу жэст уздзёргвання пятлі вакол шыі. Я не вымавіла ні гуку, але рухнула, страціўшы прытомнасць, тут жа, каля вакенца, парушыўшы мерны рух чаргі. Таўсцяк высунуўся ў вакенца і пракрычаў: “Ды гэта не Ілля Венедыктавіч, а Ілля Ізраілевіч! Гэта іншы Славін. А твайму бацьку далі 10 гадоў без права перапіскі”. Але ўсё гэта мне ўжо распавядалі жанчыны з чаргі, якія паднялі мяне, вывелі на вуліцу, прывялі ў прытомнасць. Як хацелася верыць у міражы, падманвацца! Але ж гэты тлусты энкэвэдэшнік, не ведаю чаму, казаў мне тады праўду!”.
-Адбылося гэта роўна праз два месяца пасля расстрэла Іллі Венедыктавіча. Ілля Славін быў прыгавораны да расстрэла Вайсковай калегіяй Вярхоўнага суда СССР і расстраляны ў той жа дзень 20 лютага 1938. Праз 17 гадоў, у 1955 годзе, ён быў рэабілітаваны тым жа ворганам, што вынес ясму смяротны прысуд. Пасля арышту маці Іда хлапатала за абодвух бацькоў, пісала запыты, заявы, была на прыёме ў Калініна. Жыла Іда спачатку ў кватэры класнага кіраўніка, потым, па тыдню, у розных сем’ях аднакласнікаў (па просьбе дырэктара школы). У 1939 годзе паступіла ў педагагічны інстытут ім. Герцэна на літаратурны факультэт, была эвакуяваная ў Краснаярскі край, а затым у Новасібірск, дзе сустрэлася з вызваленай з лагера маці. Школьны педагог Эсфір Ісаакаўна Славіна правяла ў Карлагу восем гадоў.
-У выдадзенай у 2006 годзе маленькім тыражом у 100 экзэмпляраў кнізе “Тоненькі нерв гістоыі” Іда Славіна падрабязна аналізуе і каментуе архіўную следчую справу бацькі, разбіўшы тэкст на главы: “Першы допыт”, “Як ён змагаўся”, “Галоўныя дзеючыя асобы”, “За мяжой пратакола” і інш. Вось як яна тлумачыць сваё памкненне да такой дэтальнай рэканструкцыі гэтых трагічных пдазей: “Сёння, калі рускі фашызм разам з камуністамі ўсё больш нахабна ўздымае галаву, і ўсё можа вярнуцца зноўку, нельга маўчаць”.
+У 2017 годзе на будынку, дзе жыў Ілля Венедыктавіч Славін была ўсталявана мемарыяльная шыльда праекта “Апошняя адрэса”.

← Папярэдн. версія		Версія ад 21:45, 31 ліпеня 2018
Радок 27:		Радок 27:

	==Біяграфія==		==Біяграфія==
		+	Ілля Венедыктавіч Славін нарадзіўся ў 1883 годзе ў мястэчку Ціхінічы Рагачоўскага павета Магілёўскай губерніі ў беднай габрэйскай сям'і. Бацькі марылі даць сваім дзецям адукацыю, каб тыя маглі вырвацца з "межаў аседласці". З маленькім Іллём займаліся дома, у 11 гадоў ён паступіў у павятовую вучэльню, потым - на працу ў аптэку, пасля гэтага пераехаў у Харкаў і быў прыняты вольным слухачом у мясцовы ўніверсітэт з умовай здачы экзаменаў за курс гімназіі экстэрнам.
		+
		+	У 1911 годзе ён скончыў юрыдычны факультэт Харкаўскага ўніверсітэта. Да таго часу ўжо восемь гадоў Ілля Славін быў членам габрэйскай Сацыял-дэмакратычнай працоўнай партыі "Паалей-Цыён". Працу па юрыдычнай спецыяльнасці ён пачаў у Магілёве памочнікам прысяжнага паверанага. Аднак ужо ў 1913 годзе Славін быў пазбаўлены практыкі на год за ўдзел у зямельнай спрэчцы сялянскай абшчыны і памешчыка, трактаванага губернатарам Магілёва як "заклік да захопу памешчыцкай зямлі".
		+
		+	З пачаткам Першай сусветнай вайны Славін быў запрошаны ў Петраград працаваць у юрыдычным аддзеле Яўрэйскай акраіннай кансультацыі па аказанню дапамогі ахвярам вайны. Пасля рэвалюцыі на непрацяглы час вярнуўся ў Магілёў, дзе стаў старшынём губернскага суда.
		+
		+	З 1921 года Ілля Славін з жонкай Эсфір і старэйшым сынам пераехалі ў Маскву, дзе ён Славін удзельнічаў над стварэннем першага крымінальнага кодэкса РСФСР, Тады ж ён уступіў у партыю. У 1921 годзе ў сям'і Славіных нарадзілся дачка Іда. У 1920-я гады Ілля Славін вёў актыўную навуковую і выкладчыцкую працу, у 1923 годзе арганізаваў Вышэйшыя юрыдычныя курсы для судовых работнікаў, вёў курсы па савецкім праве ў вучэбных установах Камінтэрна, публікаваўся ў юрыдычных часопісах, быў навуковым супрацоўнікам Інстытута савецкага права.
		+
		+	Летам 1929 года Славін быў пераведзены ў Ленінградскі інстытут савецкага будаўніцтва і права. Жыў у Ленінградзе ў Доме Саветаў (гатэль "Асторыя"), а ў канцы 1930 года пераехаў з сям'ёй у дом №6 на бульвары Прафсаюзаў.
		+
		+	З 1930 года Славін - прафесар Камуністычнай акадэміі. У 1933 годзе ён атрымаў для даследавання тэму навуковай працы "Перарабленне свядомасці вязняў лагераў АДПУ". Неадначасова ездзіў у камандырооўкі беламора-балтыйскі канал, канал Масква-Волга, на Калыму. Тэрміны здачы працы пераносіліся, таму яна так і не была напісана. У 1936 годзе пасля роспуску Камуністычнай акадэміі Славіну, як і некаторым іншым яе супрацоўнікам, была прызначана ступень кандыдата навук без абароны дысертацыі, захавана званне прафесара, ён быў прыняты ў штат новага Інстытута дзяржавы і права АН СССР, У верасні 1937 года Ленінградскае аддзяленне інстытута было зачынена, амаль усе супрацоўнікі арыштаваныя.
		+
		+	Іда Іллінічна Славіна ўзгадвае пра гэтыя дні: "А тады, дзевяцікласніца, я не заўважала згушчвання хмараш. Ужо былі арыштаваныя ўсе яго таварышы па акадэмічным Інстытуце дзяржавы і права. Бацька застаўся на волі адзін. Ленінградскае аддзяленне інстытута было зачынена. Ужо ў вучэбным інстытуце не засталося нікога з кіраўніцтва. Ужо прайшоў партыйны сход, на якім выключалі з партыі яго калег, а ён, адзіны, не выступіў з выкрываннем, а, наадварот, горка сказаў: "Я адчуваю сябе палітычным банкротам".
		+
		+	Ілля Венедыктавіч Славін быў арыштаваны ў ноч з 4 на 5 лістапада 1937 года. Напярэдадні яго выклікалі ў гаркам, дзе прапанавалі заняць пасаду дырэктара Юрыдычнага інстытута замест арыштаванага Ундрэвіча. Па ўспамінах Іды Іллінічны "бацька цалкам спакойны, павесялеўшы, вярнуўся дамой: "Мяне не возьмуць"". 4 лістапада Славіны адзначалі 16-годдзе Іды, Ілля Венедыктавіч быў неверагодна вясёлы, будаваў планы на лета.
		+
		+	Іда Іллінічна піша пра арышт і вобшук:
		+	"... Амаль трагікамічная сцэна. Бейгель (аператыўнік НКУС) патрабуе, каб я прынесла свой падручнік 9 класа па нямецкай мове. Затым, акцёрствуючы (відавочна, гэта паўтараецца ў розных дамах, дзе ёсць дзеці майго ўзроста), Бейгель адшуквае ў канцы падручніка артыкул Карла Радэка. Да таго часу Радэк ужо быў арыштаваны, але яшчэ не асуджаны і ў “ворагах народа” у друку не праходзіць (прысуд Карлу Радэку вынесены 30 студзеня 1937 года). Эфектным жэстам Бейгель вырывае гэтую старонку з падручніка, падпальвае яе і вяшчае голасам благароднага героя: “Кажы дзякуй, што рэчавы доказ знішчаны, і цябе разам з татам не забіраю”. Я пепрапужана і разгублена маўчу. Затое бацька, упершыню парушыў маўчыню, вымаўляе каротка: “Дзякуй” (няўжо паверыў фарсу і ўявіў, што пагроза рэальная?)”.
		+	12 красавіка 1938 года арыштавалі Эсфір Славіну, 16-гадовая Іда адна працягвала стаяць у чэргах да вакенца на Шпалернай 25:
		+	“Вось я працягваю грошы. “Славін Ілля Венедыктавіч?”, - перапытаў таўсцяк і тлуста засмяяўся. І я пабачыла зразумелы без перакладу жэст уздзёргвання пятлі вакол шыі. Я не вымавіла ні гуку, але рухнула, страціўшы прытомнасць, тут жа, каля вакенца, парушыўшы мерны рух чаргі. Таўсцяк высунуўся ў вакенца і пракрычаў: “Ды гэта не Ілля Венедыктавіч, а Ілля Ізраілевіч! Гэта іншы Славін. А твайму бацьку далі 10 гадоў без права перапіскі”. Але усё гэта мен ўжо распавядалі жанчыны з чаргі, якія паднялі мяне, вывелі на вуліцу, прывялі ў прытомнасць. Як хацелася верыць у міражы, падманвацца! Але ж гэты тлусты энкэвэдэшнік, не ведаю чаму. Сказаў мне тады праўду!”.
		+	Адбылося гэта роўна праз два месяца пасля расстрэла Іллі Венедыктавіча. Ілля Славін быў прыгавораны да расстрэла Вайсковай калегіяй Вярхоўнага суда СССР і расстраляны ў той жа дзень 20 лютага 1938. Праз 17 гадоў, у 1955 годзе, ён быў рэабілітаваны тым жа ворганам, што вынес ясму смяротны прысуд. Пасля арышту маці Іда хлапатала за абодвух бацькоў, пісала запыты, заявы, была на прыёме ў Калініна. Жыла Іда спачатку ў кватэры класнага кіраўніка, потым, па тыдню, у розных сем’ях аднакласнікаў (па просьбе дырэктара школы). У 1939 годзе паступіла ў педагагічны інстытут ім. Герцэна на літаратурны факультэт, была эвакуяваная ў Краснаярскі край, а затым у Новасібірск, дзе сустрэлася з вызваленай з лагера маці. Школьны педагог Эсфір Ісаакаўна Славіна правяла ў Карлагу восем гадоў.
		+
		+	У выдадзенай у 2006 годзе маленькім тыражом у 100 экзэмпляраў кнізе “Тоненькі нерв гістоыі” Іда Славіна падрабязна аналізуе і каментуе архіўную следчую справу бацькі, разбіўшы тэкст на главы: “Першы допыт”, “Як ён змагаўся”, “Галоўныя дзеючыя асобы”, “За мяжой пратакола” і інш. Вось як яна тлумачыць сваё памкненне да такой дэтальнай рэканструкцыі гэтых трагічных пдазей: “Сёння, калі рускі фашызм разам з камуністамі ўсё больш нахабна ўздымае галаву, і ўсё можа вярнуцца зноўку, нельга маўчаць”.
		+	У 2017 годзе на будынку, дзе жыў Ілля Венедыктавіч Славін была ўсталявана мемарыяльная таблічка праекта “Апошняя адрэса”.

← Папярэдн. версія		Версія ад 16:41, 20 ліпеня 2018
Радок 22:		Радок 22:
	[[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]		[[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]

		+	{{Шаблон:Рэпрэсаваныя сваякі
		+	\|жонка=[[Славіна Эсфір Ісаакаўна (1885)]]
		+	}}

	==Біяграфія==		==Біяграфія==