Цікота Андрэй Феліксавіч (1891) - Гісторыя версій

Bahach на 19:12, 24 снежня 2017

2017-12-24T19:12:09Z

Bahach на 21:46, 31 кастрычніка 2017

2017-10-31T21:46:16Z

Bahach на 07:56, 8 жніўня 2017

2017-08-08T07:56:42Z

Bahach: Bahach перанёс старонку Цікота Андрэй (1891) у Цікота Андрэй Феліксавіч (1891), не пакінуўшы перасылкі

2017-08-08T06:59:34Z

Bahach перанёс старонку Цікота Андрэй (1891) у Цікота Андрэй Феліксавіч (1891), не пакінуўшы перасылкі

Bahach: /* Біяграфія */

2017-08-08T06:56:45Z

‎Біяграфія

Bahach: /* Біяграфія */

2017-08-08T06:54:24Z

‎Біяграфія

Bahach: /* Біяграфія */

2017-08-08T06:53:36Z

‎Біяграфія

Bahach: /* Біяграфія */

2017-07-31T09:16:39Z

‎Біяграфія

Bahach: Новая старонка: '{{Шаблон:Фармуляр |фотаздымак=Cikota Andrej.jpg |подпіс да фатаграфіі=Крыніцка: Радыё Свабода |імя...'

2017-07-31T09:12:21Z

Новая старонка: '{{Шаблон:Фармуляр |фотаздымак=Cikota Andrej.jpg |подпіс да фатаграфіі=Крыніцка: Радыё Свабода |імя...'

Новая старонка

{{Шаблон:Фармуляр
|фотаздымак=Cikota Andrej.jpg
|подпіс да фатаграфіі=Крыніцка: Радыё Свабода
|імя па-руску=Цикото Андрей
|дата нараджэння=1891
|месца нараджэння=Віленская губ., Свенцянскі павет, маёнтак Тупаліцына
|пол=мужчына
|адукацыя=вышэйшая духоўная
|прафесія / месца працы=Адміністратар католікаў усходняга абрада, г. Харбін (Маньчжурыя)
|дата смерці=11.02.1952
|месца смерці=Чукша, Асобы лагер № 7, шпіталь №38
|месца пахавання=РСФСР, Іркуцкая вобл., г. Брацк, лагерныя шпітальныя могілкі
|крыніцы дадзеных=[http://lists.memo.ru Ахвяры палітычнага тэрора ў СССР (База дадзеных)];
|дзе і кім арыштаваны 1=Маньчжурыя, г. Харбін
|мера стрымання 1=г. Чыта
|дата арышту 1=22.12.1948
|абвінавачванне 1=Арганізацыя тэрарыстычнай групоўкі ў ліцэі Святога Мікалая ў Харбіне; антысавецкая агітацыя; шпіянаж на карысць Ватыкана і Японіі
|дата асуджэння 1=28.09.1949
|артыкул 1=58-6-1; 58-4; 58-11 КК РСФСР
|прысуд 1=25 гадоў ППЛ
|месца адбываньня 1=Тайшэт, Ангарлаг; Чукша; РСФСР, Іркуцкая вобл., Шыткінскі раён, Лагпункт Нова-Чунка
}}

[[Катэгорыя:Фотаздымкі]]
[[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]

==Біяграфія==

@@ Радок 24: / Радок 24: @@
 [[Катэгорыя:Фотаздымкі]]
 [[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]
-[[Катэгорыя:Духавенства]]
+[[Катэгорыя:Духавенства і рэлігійныя дзеячы]]
 [[Катэгорыя:Грамадска-палітычныя дзеячы]]

@@ Радок 24: / Радок 24: @@
 [[Катэгорыя:Фотаздымкі]]
 [[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]
-[[Катэгорыя:Святары]]
+[[Катэгорыя:Духавенства]]
 [[Катэгорыя:Грамадска-палітычныя дзеячы]]

@@ Радок 37: / Радок 37: @@
 У 1920 годзе Андрэй Цікота ўступае ў Ордэн айцоў марыянаў. У 1924 годзе ў Друі пры фінансавай дапамозе Магдалены Радзівіл ён засноўвае мужчынскі манастыр марыянаў і жаночы манастыр Сясцёр Служэбніц Езуса ў Эўхарыстыі (эўхарыстак).
 У 1933 годзе а.Андрэй Цікота быў абраны генеральным суперыёрам Ордэну айцоў марыянаў і жыве падчас выканання абавязкаў генерала закону ў Рыме. Ён становіцца рэлігійным дзеячом міжнароднага маштабу. У 1939 годзе а.Андрэй Цікота быў прызначаны Апостальскім адміністратарам для ўніятаў Маньчжурыі і выехаў на місію.
 снежня 1948 быў арыштаваны кітайскай камуністычнай міліцыяй і 25 снежня разам з чатырма іншымі сьвятарамі быў перададзены савецкім органам. З 27 сьнежня знаходзіўся ў папярэднім зьняволеньні ў Чыце, паводле сьведчаньняў, паводзіў сябе на сьледзтве мужна, падвяргаўся катаваньням. Прыклад а. Андрэя Цікоты заахвоціў аднаго з сьвятароў адмовіцца ад адрачэньня ад Бога і Царквы, да якога яго вымусіў сьледчы. Падчас допытаў у Чыцінскай турме архімандрыту Андрэю Цікоту прапаноўвалі перайсьці ў праваслаўе, але ён катэгарычна адмовіўся ад гэтага. Пазьней савецкія ўлады, ведаючы яго вялікі духоўны аўтарытэт і здольнасьці, прапанавалі яму пасаду першага ў Беларусі мітрапаліта незалежнай ад Ватыкану Каталіцкай Царквы. Не зважаючы на моцна падарванае ў турэмных умовах і ў выніку допытаў здароўе архімандрыт Цікота рашуча адкінуў гэтую правакацыйную прапанову.

← Папярэдн. версія		Версія ад 06:54, 8 жніўня 2017
Радок 26:		Радок 26:

	==Біяграфія==		==Біяграфія==
		+	[[File:Cikota Andrej 2.jpg\|400px\|thumb]]
	'''Андрэй Цікота''' — беларускі рэлігійны дзеяч, каталіцкі святар усходняга абраду.		'''Андрэй Цікота''' — беларускі рэлігійны дзеяч, каталіцкі святар усходняга абраду.

@@ Радок 26: / Радок 26: @@
 ==Біяграфія==
-сьнежня 1948 быў арыштаваны кітайскай камуністычнай міліцыяй і 25 сьнежня разам з чатырма іншымі сьвятарамі быў перададзены савецкім органам. З 27 сьнежня знаходзіўся ў папярэднім зьняволеньні ў Чыце, паводле сьведчаньняў, паводзіў сябе на сьледзтве мужна, падвяргаўся катаваньням. Прыклад а. Андрэя Цікоты заахвоціў аднаго з сьвятароў адмовіцца ад адрачэньня ад Бога і Царквы, да якога яго вымусіў сьледчы. Падчас допытаў у Чыцінскай турме архімандрыту Андрэю Цікоту прапаноўвалі перайсьці ў праваслаўе, але ён катэгарычна адмовіўся ад гэтага. Пазьней савецкія ўлады, ведаючы яго вялікі духоўны аўтарытэт і здольнасьці, прапанавалі яму пасаду першага ў Беларусі мітрапаліта незалежнай ад Ватыкану Каталіцкай Царквы.[4] Не зважаючы на моцна падарванае ў турэмных умовах і ў выніку допытаў здароўе архімандрыт Цікота рашуча адкінуў гэтую правакацыйную прапанову.
+'''Андрэй Цікота''' — беларускі рэлігійны дзеяч, каталіцкі святар усходняга абраду.
-верасьня 1949 архімандрыт Андрэй Цікота быў завочна абвінавачаны ў арганізацыі тэрарыстычнае групоўкі ў ліцэі Сьвятога Мікалая ў Харбіне, антысавецкай агітацыі і шпіянажы на карысьць Ватыкану і Японіі па арт. 58-6 ч. 1, 58-4, 58-11.[5] Яму і ўсім харбінскім місіянэрам прысудзілі 25 гадоў зьняволеньня ў лягеры. Праз Іркуцк яго накіравалі ў “Ангарлаг”, спачатку у Тайшэт на будаўніцтва Байкала-Амурскай магістралі. Адтуль 19 студзеня 1950 яго забралі і перавезьлі ў Чукшу. З красавіка 1951 ён адбываў пакараньне ў лягпункце Нова-Чунка Шыткінскага р-ну Іркуцкай вобласьці. З чэрвеня 1951 яго зноў вярнулі адбываць пакараньне ў Тайшэт. Увесь гэты час у ён быў цяжка хворы, а перад сьмерцю, паводле ўспамінаў іншых зьняволеных, пазбаўлены мэдычнае дапамогі.
+Нарадзіўся 5 снежня 1891 года у Свянцянскім павеце Віленскай губерніі (зараз тэрыторыя Літвы). У школе вучыўся ў Ашмянах, затым у Віленскай рыма-каталіцкай семінарыі (1909 – 1913 гг.), Рыма-каталіцкай духоўнай акадэміі ў Пецярбурзе (1913-1917). Падчас вучобы ў семінарыі і акадэміі ўдзельнічаў у працы беларускіх студэнцкіх гурткоў.
 Памёр у зьняволеньні 11 лютага 1952 у шпіталі № 38 (Чукша, 2-і аддзел) асобага лягеру № 7 «Озерлагу» (для палітвязьняў). Пахаваны на шпітальных лягерных могілках у ваколіцах Брацку Іркуцкай вобласьці.[6] Магіла была пазначана простым калком і сёньня яе знайсьці практычна немагчыма. Афіцыйная прычына сьмерці — спыненьне сардэчнай дзейнасьці пры агульнай інтаксікацыі арганізму, выкліканай тубэркулёзным мэнінгітам.

← Папярэдн. версія	Версія ад 06:59, 8 жніўня 2017
(Няма розніцы)

← Папярэдн. версія		Версія ад 09:16, 31 ліпеня 2017
Радок 25:		Радок 25:
	[[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]		[[Катэгорыя:Адкрыты спіс]]

		+	==Біяграфія==
		+	22 сьнежня 1948 быў арыштаваны кітайскай камуністычнай міліцыяй і 25 сьнежня разам з чатырма іншымі сьвятарамі быў перададзены савецкім органам. З 27 сьнежня знаходзіўся ў папярэднім зьняволеньні ў Чыце, паводле сьведчаньняў, паводзіў сябе на сьледзтве мужна, падвяргаўся катаваньням. Прыклад а. Андрэя Цікоты заахвоціў аднаго з сьвятароў адмовіцца ад адрачэньня ад Бога і Царквы, да якога яго вымусіў сьледчы. Падчас допытаў у Чыцінскай турме архімандрыту Андрэю Цікоту прапаноўвалі перайсьці ў праваслаўе, але ён катэгарычна адмовіўся ад гэтага. Пазьней савецкія ўлады, ведаючы яго вялікі духоўны аўтарытэт і здольнасьці, прапанавалі яму пасаду першага ў Беларусі мітрапаліта незалежнай ад Ватыкану Каталіцкай Царквы.[4] Не зважаючы на моцна падарванае ў турэмных умовах і ў выніку допытаў здароўе архімандрыт Цікота рашуча адкінуў гэтую правакацыйную прапанову.

−	~~==Біяграфія==~~	+	28 верасьня 1949 архімандрыт Андрэй Цікота быў завочна абвінавачаны ў арганізацыі тэрарыстычнае групоўкі ў ліцэі Сьвятога Мікалая ў Харбіне, антысавецкай агітацыі і шпіянажы на карысьць Ватыкану і Японіі па арт. 58-6 ч. 1, 58-4, 58-11.[5] Яму і ўсім харбінскім місіянэрам прысудзілі 25 гадоў зьняволеньня ў лягеры. Праз Іркуцк яго накіравалі ў “Ангарлаг”, спачатку у Тайшэт на будаўніцтва Байкала-Амурскай магістралі. Адтуль 19 студзеня 1950 яго забралі і перавезьлі ў Чукшу. З красавіка 1951 ён адбываў пакараньне ў лягпункце Нова-Чунка Шыткінскага р-ну Іркуцкай вобласьці. З чэрвеня 1951 яго зноў вярнулі адбываць пакараньне ў Тайшэт. Увесь гэты час у ён быў цяжка хворы, а перад сьмерцю, паводле ўспамінаў іншых зьняволеных, пазбаўлены мэдычнае дапамогі.
		+
		+	Памёр у зьняволеньні 11 лютага 1952 у шпіталі № 38 (Чукша, 2-і аддзел) асобага лягеру № 7 «Озерлагу» (для палітвязьняў). Пахаваны на шпітальных лягерных могілках у ваколіцах Брацку Іркуцкай вобласьці.[6] Магіла была пазначана простым калком і сёньня яе знайсьці практычна немагчыма. Афіцыйная прычына сьмерці — спыненьне сардэчнай дзейнасьці пры агульнай інтаксікацыі арганізму, выкліканай тубэркулёзным мэнінгітам.